Sırrına Giden Kapı

İnsan sırlarla doludur. İnsanın kendi sırlarını aralayabilmesi, çözebilmesi, fark etmesi uzun yıllar alır.

Bu yazıda kişisel gelişimize çok yardım edecek bir şeyden, o sihirli anahtardan  söz edeceğim.

Gelecekte ne yapacaksan, nasıl bir yere geleceksen hepsi geçmişindedir, gelecekteki yerini geçmişte içinde parlayan güzel şeyler belirler. İnsan böyle bir mekanizmaya sahiptir.

Şimdi, yazı dağılmasın ve enerjisi toz toprak saçmasın diye, bir mermi gibi hemen diyeceklerimi deyip yazıya son vereceğim. Gül gibi bir mermi olmalı. Okuyanları aydınlatmalı. Buna ihtiyacımız vardır her zaman, gevezeliğe değil.

Çocukluğunda seni en çok mutlu eden yer neresidir?

Çocukluğunda ilkokulda derslerde seni en çok mutlu eden nedir?

Çocukluğunda nasıl biriydin?

Senin çocuklukta temel bir özelliğin olmalı, vardır, o şey neydi?

Öğretmenin sana ilerde hangi mesleği seçeceğini sorduğunda verdiğin cevap ne oldu?

15 yaşında hayalini kurduğun meslek neydi?

Bu sorulara en doğru cevapları verin. Sorun kendinize.

Bu cevaplar yapmanız gereken mesleği size söyleyecektir.

Evlenirsiniz vs. geçim derdi ve dandik bir işi yapmak zorunda kalırsınız.  Bu sizi öldürür.

Mahveder ruhunuzu.

Amerikalı yazar Charles Bukowski bütün riskleri göze alıp postanedeki işinden istifa eder, sigortalı işini, devlet memurluğunu bırakır.

Korkarak der, ya yazarlık işi yolunda gitmezse?

Komşum genç adam var, zeki bir çocuk, üniversite bitirdi, hangi işe girse hemen pes edip çıkıyor. Çeşitli sınavlara giriyor vs. Yahu çocuk ne yapacağını bilemiyor. Bir işe giriyor, zor geliyor; bırakıyor. En son polis olacağım dedi.

Yazının başlığı sırrına giden kapı.

Birçok iş yapıyorsun, bu bir koridor, birçok berbat işi yapıyorsun, şanslı olanlar bir sürü kayıp acılı yıldan sonra asıl kapıya geliyor, sırrına giden kapıyı aralıyor; işte “ben bunun işin doğmuşum” dediği işi, şeyi yapıyor. Ama söyleyeyim; o sevdiği şeyi yapıyor, sevdiği işi; para ise sonra geliyor. Püf nokta burası. Yani bir balıkçı gibi, teknesiyle açılıyor denize, “ya nasip” diyor, o gün doğa ne verirse artık. Hiç vermeyebilir, fırtına çıkabilir. Zihniyet bu.

Yani mal mal dolaşırsın para kazanayım diye kendini yiyip bitire bitire (var ya ben çok sonra çözdüm, umarsız olacaksın, çok da fifi diyeceksin) Toplum baskısı, aile baskısı, üniversite bitirmişsindir, gururun vardır,  sevgilin vs. Aman iyi bir işe gireyim, para kazanayım, aileme muhtaç olmayayım düşünceleri…karabasan…

Toplum seni korkunç bir baskı altına almıştır.

Bak birader baştan öldürdün ruhunu, bu yanlış kafa ve sürünürsün ölene dek.

Toplayayım; birader sen mutlaka harika bir şey için yaratıldın, o şeyi bulman lazım. Çocukluğunla ilgili sorular sor dedim ya kendine. Sır orada, çocukluğunda, ben kendi sırrımı çözdüm; sıra sizde.

Annen diyor bu işi yap, şu üniversite gir, baban diyor, vs. Ne yapsın emektar ve çilekeş güzel insanlar…Senin için yaşıyorlar…

Tamam da, sen o iş için mi yaratıldın, ruhun ne diyor, neye yatkınsın? Bir sürü genç tamam okuyayım diyor, sonra, becermiyor, bırakıyor.  Okulu bitir; iş yok anasını satayım.

E ne etsin genç, baştan tam yapacağı işi ide bilemiyor. Acı çeke çeke ilerliyor…düşe kalka. Ve sonra broşür dağıtıyor sokaklarda, ya da kahvede çay…

Çok bilinen bir yanlış var; iyi bir meslek için iyi bir eğitim şart denir ya. Yalan.

Para kanamanın sırrı bilgili olmaktan geçer. Sadece bilgi.

Farkındalık.

Sevgi.

Akıl.

İletişim gücü.

Girişimcilik ruhu.

Sezgi.

Yaratıcık kafa.

Amerika’da bir araştırma yapılır. Zenginler arasında.

Adamlar günde beş altı saatini okuyarak geçiriyormuş.

Peki sen?

İyi bir iş sahibi olmak isteyen sen?

Bizde saygın kimi üniversitelere en dandik popçular konser için davet ediliyor.

Duyunca şaştım kaldım.

Ülkemize gelen Fransız bir polisiye yazarı var.

Bizim tarihimizle ilgili bir roman yazmış. Okur sıraya girmiş, çılgın bir kitle var.

Fransız şöyle diyor: “Ülkemde bu kadar genç okur yok.”

Adam tarihimizle ilgili bir roman yazmış, oturup araştırmış, polisiye unsurları içinde tarihimizdeki bazı şeyleri anlatmış.

“Ülkeniz çok güzel” diyor.

Tabi der, çekirgeye bak sen, parayı balya balya götürdü.

Akıllı adam.

Bizim yazarlarda aç kedi gibi yüzyıldır yalanmış kemikleri yalayıp dursun.

Nasipsizlik evrensel düşünmemektir.

Elin Fransızını çok tuttum, onu hiç tanımadan şöyle bir sözünü duydum:

“Dönüp dolaşıp geleceğin tek yer çocukluğundur.”

İyi demiş. Baş tacım bu lafı.

Amerikalı yazar Charles Bukowski bütün riskleri göze alıp postanedeki işinden istifa eder, sigortalı işini, devlet memurluğunu.

Korkarak der, ya yazarlık işi yolunda gitmezse?

Amerikalı yazar Charles Bukowski 50 yaşında yazarlığa başladı. 73 yaşında kan kanserinden öldüğünde Amerika’da meşhur bir yazar oldu, Fransa’da.

Yazar zengin bir yazar olarak öldü.

Yazdığı kitaplar onlarca dile çevrildi.

Madonna ve birçok ünlü onu dost bildi.

İsa Kantarcı