Esir Alınmak

(hiç düşünmediğiniz bir şeyden, bir sırdan söz edeceğim size)

Perdeyi aralayacağım.

Biriyle muhabbete girersin, başlar anlatmaya bir şeyler.

Bana böyle böyle yaptı,

Ben ona iyilik yaptım.

Adam güzel güzel anlatır.

Ya da bu bir genç kızdır, başına gelen tonla can sıkıcı şeyi anlatır.

Bana dostlarım ya da yeni tanıştığım insanlar böyle şeyler anlattıklarında ses etmeden, sözlerini kesmeden onları dinlerim.

Hiç araya girmem.

Haksızlığa uğramışsın vs, demem.

Sadece dinlerim.

Bakarım yüzüne sevgiyle.

Dinlerim sadece.

Onu anlamak değil de; ruhumla, kalbimle dinlerim.

Üzülürüm; ama buna takılmam.

Can kulağımla dinlerim desem en yerli yerinde olanı.

Onun trajedisine kendimi kaptırmam.

“Yahu neden böyle yapıyorlar. Yaptılar?” diye düşünmem.

Mutlaka başına gelmiştir dediklerim.

Dert babası mıyım, neden gelirler de bana anlatırlar diye düşünürsün.

Karanlık ve can sıkıcı onca şeyi neden dillendirirler? Bırak be kardeş; geçmişte kalsın.

Arkadaşlar, neden böyle anlatma ihtiyacı hissediyorlar? Sizce neden?

Bir şey olur patlarlar adeta.

Çöp dökecek ağzına kadar dolu kamyon misali.

Bilirsiniz molozları ve başta çöp türünden şeyleri şehir içinde bazı arazilere bırakırlar geç saatte. Çünkü şehir dışına gitmek masraf gerektirir.

Neden bize berbat onca şeyi anlatma ihtiyacı hissediyorlar?

Püf nokta şu, işin sırrı şu: Canları yanmış.

Yani devreleri yanmış.

Enerji merkezleri o olayın etkilerini halen yaşamaktadır.

Enerji merkezleri ağır hasar almıştır.

Onlar bunun farkında değil.

Sen onlara yüreğini açınca, sen onlara gerçek dost olanca içgüdüsel olarak içlerini, yüreklerini ve ruhlarını sana açıyorlar.

Aslında tedavi olmak istiyorlar.

Gerçek sohbet, yoldaşlık tedavi edicidir.

Bunu karşı tarafı çöp dökmek isteyen kamyon olarak algılamak son derece yanlıştır.

Rahmetli babam canını sıkan bir konuyu anlata anlata bitiremezdi, biri onun canını sıkmışsa, haksızlık yapmışsa.

Kafa şişirirdi.

Onun böyle yapması (içinin, devrelerinin yanması: enerji merkezleri yani çakraları ) onca yıldan sonra anladım.

Oğlu şehit olunca anasının, ailesinin içi (devreleri, enerji merkezleri) yanar.

Dostun intihar edince.

Başına büyük bir bela, haksızlık gelince.

Gerçek yoldaşlarla, yürekli insanlarla sohbet edeceğiz, çare olurlar.

Onlar bizi sömürmez.

Arıza vermek…

Donması hislerin…

Umutsuzluk…

Karamsarlık…

Depresyon…

Yılgınlık…

Sabah çok zor yataktan çıkması insanın…

Enerji merkezlerinin kararması…yüzünden (bu işin uzmanıyım, 24 saatim onlarla geçer)

Bütün karanlık his ve düşünceler enerji merkezlerinin kararması yüzünden ortaya çıkar…

Bir atmaca ruhu ayarladım size bu yazıyla.

Siyah bir atın aşılmaz şerefi, onuru.

Geyiklerin karanlık ormandaki nefes alıp vermesi…

Kelebek yumuşaklığı mavi vadide.

Bütün planınız onca yıldan sadece sağ kurtulmak üstüne olmalı.

Sadece hayatta kalmak.

Aksi halde başaramayan milyonların arasına katılacaksın!

Kaybetme!

Bu sitede en güzel yazıları yaşı küçük kızlar yazıyor.

Çok saf, temiz ve cici yazıyorlar. Okuduğum ilk yazıları.

Aferin size editör arkadaşlar, maşaAllah size!

Seçimleriniz çok güzel.

 Bütün arkadaşların özellikle 12 yaşındaki hallerine (ruh ve yürek dünyalarına) acayip büyük saygı ve sevgim var bilesiniz!

İnsanlar kurtarılacaksa 12 yaşında kurtarılır.

Çünkü yaş ilerleyince seri katil oluyorlar.

Yani kurtulamıyorlar.

Sonra intihar (bazıları) ediyorlar.

Ülkenin başına çöreklenip kalmış bunak siyasileri 12 yaşında kurtarabilseydik bambaşka bir ülke olurduk.

  

29 Aralık 2019 Pazar

İsa Kantarcı